Βαθιές εισπνοές

Ο άνεμος σε ταξιδεύει μέσα μου

μια με μπουκώνει και μια με κάνει να σε νοσταλγώ

πλημμυρίζει τη σκέψη μου, με πάει αλλού...

Σε λιβάδια, βουνά,

ήρεμους ωκεανούς

σε ξάστερους ουρανούς

ως τους καθάριους πάγους που πόδι ανθρώπου δεν πατά.

Γυρίζω στην τρέλα, στο γκρι, 

βαδίζω σαν ξένη σε κόσμο αλλότριο

σε κόσμο που δεν ζει.

Ο άνεμος γίνεται μια φίλος και μια εχθρός.

Θα 'θελα να 'μουν πουλί, να μείνω για πάντα εκεί,

καρφωμένη στην πνοή του ουρανού

στο χάδι του γαλάζιου νερού. 

η αρχή είναι το ήμισυ του παντός

Δύο βασικοί λόγοι με οδήγησαν στην δημιουργία του συγκεκριμένου ιστολογίου. Δύο λόγοι ανεξάρτητοι που κάπου εκεί στο βάθος έτυχαν να συσχετίζονται κιόλας.
Ο πρώτος προφανώς είναι πως αγαπάω τις λέξεις. Εκθέσεις για το σχολείο που από αγγαρεία έγιναν κάτι που κρυφά μου άρεσε όσο κι αν γκρίνιαζα, βιβλία και ώρες ατελείωτες στο Μαλλιάρη, ημερολόγια που άλλοι τα φωνάζουν και χρονικά (βλ. Γκρεγκ Χέφλι στο Ημερολόγιο ενός σπασίκλα). Το γράψιμο είναι η ψυχοθεραπεία μου και όποιος γράφει το γνωρίζει καλά. Πες με και ψώνιο τώρα αλλά τη βρίσκω όταν διαβάζω κείμενά μου από παλιά. Είναι μερικά από περίοδο Δημοτικού που αξίζει να χαζεύω όταν έχω τις μαύρες μου.
Και έτσι έρχομαι στον δεύτερο λόγο. Τελευταία έχω τις μαύρες μου, και πιστεύω πως αν υπήρχε πιο σκούρο χρώμα από το μαύρο θα το είχα και αυτό. Ψάχνοντας, λοιπόν, τρόπους να γεμίσω το χρόνο μου και να σταματήσω επιτέλους να κοιτάω με τις ώρες το ταβάνι, αποφάσισα πως ήρθε ο καιρός να βαπτιστώ και εγώ σε αυτή την τεράστια διαδικτυακή κολυμπήθρα των λέξεων και ό,τι προκύψει.

Και το πώς συνδέονται οι λόγοι μου? Εξαιτίας του δεύτερου λόγου (βλ. σκουρόχρωμες μέρες) κατέληξα να ξεχάσω τον πρώτο λόγο  (γράφω πλέον σπάνια). Οπότε here I am με την πρώτη μου ανάρτηση.