μια με μπουκώνει και μια με κάνει να σε νοσταλγώ
πλημμυρίζει τη σκέψη μου, με πάει αλλού...
Σε λιβάδια, βουνά,
ήρεμους ωκεανούς
σε ξάστερους ουρανούς
ως τους καθάριους πάγους που πόδι ανθρώπου δεν πατά.
Γυρίζω στην τρέλα, στο γκρι,
βαδίζω σαν ξένη σε κόσμο αλλότριο
σε κόσμο που δεν ζει.
Ο άνεμος γίνεται μια φίλος και μια εχθρός.
Θα 'θελα να 'μουν πουλί, να μείνω για πάντα εκεί,
καρφωμένη στην πνοή του ουρανού
στο χάδι του γαλάζιου νερού.
No comments:
Post a Comment